Maurizio Cattelan is overal tijdens de Biennale van Venetië 2011

De Italiaanse kunstenaar Maurizio Cattelan (1960) is geboren in Padua. Zijn werk kan allerlei vormen aannemen, maar grijpt op de een of andere manier altijd in op wat wij ‘de werkelijkheid’ noemen, de dagelijkse werkelijkheid zoals wij die ervaren. Hij laat ondermeer zien en voelen hoe vaag de lijn die wij trekken tussen realiteit en fictie eigenlijk is.

Dat mensen daar niet altijd zo blij mee zijn, spreekt vanzelf. Daarbij wekt hij ook de irritatie van de toeschouwer die behoefte heeft aan een heldere duiding van zijn werk.

Op dit moment is het werk van de kunstenaar in Venetië prominent aanwezig. Maurizio Cattelan overvalt ons iedere keer met weer een ander werk.

Het begint natuurlijk bij de Padiglione Centrale van de Biennale zelf. Bij de toegangsdeuren, in de zalen: overal zijn de opgezette duiven van Cattelan in het gebouw aanwezig. Bezoekers die voor de poort staan slaken onwillekeurig een kreet wanneer opeens een echte duif opvliegt die zich eerder tussen zijn dode soortgenoten heeft genesteld. Cattelan heeft met ‘Others’(2011) een ouder werk van hem, ‘Turisti’ (1997), opnieuw vorm gegeven. Maar in plaats van 200 duiven zijn er het nu 2000 duiven geworden, ‘a comment on artistic stultification, or on the growing number of human visitors?’, zo leest men in de catalogus.

Elders in de stad sta je op de begane grond van de tentoonstelling ‘Fondazione Prada_Ca’Corner della Regina’ oog in oog met een ouder werk van Cattelan, ‘Untitled’ (1997). Een opgezette struisvogel boort met zijn nu onzichtbare kop een gat in de houten vlonder waar hij opstaat. Curator Germano Celant heeft de vogel werkelijk een prachtige plaats en gelegenheid, een kleine nis, daarvoor gegeven.

In de Punta della Dogana van de François Pinault Foundation probeert een paard, voor het grotendeels onzichtbaar door de muur heen te springen naar buiten en het water. Het paard vormt een omgekeerde trofee: in plaats van een dood hertehoofd dat ons met troebele ogen aankijkt, zien we alleen de achterste delen van het dier.

Van een geheel andere orde lijkt het werk ‘All’ (2008) te zijn, eveneens daar te zien.

We zien negen marmeren figuren, gehuld onder lakens op de grond liggen. We kennen dit soort figuren uit de kerken en de praalgraven van vorsten en beroemdheden.Deze gedaanten zijn echter anoniem. Het is bovendien moeilijk om precies te begrijpen hoe deze lichamen onder hun stenen lakens zijn gedrapeerd….hoe zit het nu in elkaar? Je kunt er lang naar kijken.

Hoewel ze niet op een verhoging liggen maar gewoon gelijkvloers, gaan de bezoekers zachter praten als ze de ruimte betreden. De stenen beelden dwingen toch respect af. Een onverwacht stil slotakkoord na fladderende vogels, opgezette dieren, opzettelijk shockeren en protesten van de dierenbescherming.

Tijdens de opening van de Biennale vraagt de pers aan Cattelan of hij al die duiven zelf heeft geschoten. ‘Nee’, antwoordt hij, ‘ik heb ze gewoon besteld bij een theaterbedrijf.’

In het werk ‘All’ zijn we echter zelf de requisieten geworden en eindigen we anoniem in het lijkenhuis. Is dit alles?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s